موفقیت ما فقط به ما بستگی نداره. خانواده، وضعیت مالی، هوش، حتی ظاهر، ویژگی های اخلاقی ارثی، موقعیت جغرافیایی...

قطعا دختری دقیقا مثل من، با همین جاه طلبی و پتانسیل به دست آوردن، وقتی داره توی نیویورک - شهر رویاها - زندگی میکنه؛ راحت تر درس میخونه، دغدغه های فکری کمتری داره و به هشتاد درصد چیزی که توی زندگیش میخواد میرسه!

هرچند وجود داشتن کریستن رونالدوها و سلنا گومزهایی که از کف جامعه بلند شدند و ترکوندن. اما همونطور که میبینید جمعیت کره زمین ده میلیارده و این سلبریتی های موفق حتی یک میلیارد هم نمیشن!

این IGTV که لینکش رو براتون میذارم درباره صحت گفته هامه. این که چقدر دنیا ناعادلانه تقسیم شده و از دست کسی کاری برنمیاد. هیچوقت تغییر نکرده و نخواهد کرد!

https://www.instagram.com/tv/CLWxWxmATpS/?utm_source=ig_web_copy_link

فکر کردن به اینا دیوونه ات میکنه چون جوابی براشون وجود نداره. درنتیجه باید این کمال گرایی رو کنار گذاشت. خواستن دیگه توانستن نیست چون قبل خواستن، باید کلی فکر کنی منی که الان میخوام چهار ترم باقیمانده تا لیسانسم رو بخونم، پول شهریه ام رو از کجا بیارم وقتی همین الان به زور هفتصد تومن قسطم رو پرداخت میکنم؟

باید این افکار رویاپردازگونه رو دور ریخت و خنده ای تحقیر آمیز به عنوان وبم کرد. دیگه چیزی به اسم رویاهاتو دنبال کن یا تو بهترینی و مدل خاص خودتی وجود نداره. اینا فقط به درد سال کنکورت میخوره تا باعث بشه انگیزه بگیری.

کاری که باید بکنیم اینه که خودمون رو وسط زندگی کردن پرت کنیم و زندگی کنیم. با عزیزانمون وقت بگذرونیم، تلاشمون رو برای بهتر کردن کیفیت زندگیمون بکنیم، نه ساختن بهترین زندگی ممکن! بهترین شاید اتفاق بیوفته شایدم نه. نباید اسیر وقایع آینده بشیم. باید کافی بودن رو یاد بگیریم. دنیا به آدمای معمولی هم نیاز داره.