یکی از چیزایی که همیشه توی زندگی دنبالش بودم، این بوده که خوب به نظر برسم مخصوصا وقتی خوشحالم و می خندم. اگر دندونای نامرتبی داشتم حتما ارتودنسی می کردم اما مشکلم همیشه فقط زرد بودنشون بود. حتی یه مدت سعی میکردم وقتی می خندم دندونام دیده نشه، اما کسایی که منو دیدن میدونن که خندیدن بدون نمایش دندونام برام غیر ممکنه! پیش دندان پزشک هم که رفتم گفت دندونات ایرادی نداره و بخاطر چای خوردناته.

توی اینستاگرام یکی گفت؛ اگر دندونامون زرده، بخاطر اینه که ما عاشق چای/قهوه هستیم و ربطی به زیباییمون نداره. قرار نیست بخاطر سفید موندن دندونامون و رسیدن به معیار های زیبایی جهانی، خودمون رو از لذت خوردن نوشیدنی های مورد علاقه مون محروم کنیم. 

نمی دونید چه حس خوبی دارم وقتی می خندم و یاد دندون های زردم میوفتم.

اگر آدم هایی این چنین، زیاد بودن یا حداقل به میزان مساوی با آدمای منفی نگر بودن، حال دلمون خیلی بهتر بود، دغدغه هامون خیلی کمتر. یکی زردی دندون هارو عیب و زشتی می دونه، یک نفر دیگه اونارو نشان علاقه زیادمون به چای و قهوه می دونه.