بالاخره بعد از بیست سال موفق شدم موهام رو گوجه ای ببندم. مثل بیوتی بلاگر ها نیست. کلی مو از دور و برش بیرون زده و هیچ هماهنگی بینشون نیست؛ اما دوستش دارم و از موفقیت توی این کار خیلی خوشحالم!

 دیگه قرار نیست به این خاطر که موهام لخت و غیره حالت پذیر یا کم پشت هستند، ازشون متنفر باشم و بهشون نرسم. این موها بی نظیرن و من عاشقشونم.

قرار با همدیگه بهترین ها رو انجام بدیم، از جمله کلی مدل موی جدید و خفن!

از جمله اعتماد بنفس های جدیدی که کسب کردم رو در متن بالا می‌بینید.[کپی شده از دفترچه ام- ۲۷ اردیبهشت ۹۸]

مرغ همسایه غازه؛ و همینطور وقتی موهات لخته، موی فر دوست داری؛ و وقتی موهات فره، موی لخت دوست داری!

البته تحسین می‌کنم اشخاصی رو که چنین بیماری ای ندارن!

خب من از اول خلقتم تا مدتی قبل این بیماری رو داشتم. از کمبود اعتماد بنفس نشات می‌گرفت. از مدل موهام متنفر بودم و حتی یک سال موهام رو فر دائم کردم. چقدر لذت بخش بودم برام. البته بعد یک سال و نیم، دلم برای موهای صافم تنگ شده بود. بعد از تموم شدن فر موهام؛ عاشق موهام شدم و به جای تغییرشون، سعی کردم تقویتشون کنم. الان موهام دوبرابر شده و نرم و سر حال تر. به لطف خودم!

خواستم این موفقیت ثبت شه؛ ممنون که تا اینجا خوندید. خودم بودم نمی‌خوندم!!!