ما توی کشور، سیستم بازیافت ضعیفی داریم و زباله های بازیافتی که به مراکز و ماموران مخصوص تحویل میدیم، برخلاف تصورمون، سر از آشغال دونی ها در میارن که همون کوه ها و دشت ها هستند. حتی اگر زباله ای قابل بازیافت باشه بخاطر هزینه ای که داره اینکار رو نمیکنن؛ متاسفانه از درک این مسئله عاجزن که بازیافت نکردنشون باعث هدر رفت سرمایه طبیعی و ملی میشه و در آینده هزینه های بیشتری داره!

به همین خاطر، استفاده نکردن از تمامی وسایل دور ریختنی که بازیافتی یا غیر بازیافتی هستند توی اولویته.

اما گاهی استفاده نکردن از این موارد سخت میشه چون مثلا اگر بخوای ماکارانی درست کنی قطعا بسته پلاستیکیش که غیرقابل بازیافت هست روانه اقیانوسها میشه.

برای جلوگیری از این اتفاق، در کشورهای مدرن دنیا که پذیرای دغدغه های بیشتری هستند؛ با استفاده از اکوبریک به طبیعت و سرمایه کمک می‌کنند. اکوبریک آجر هایی هست که از مواد غیر بازیافتی داخل خونه های ما ساخته میشه و باهاش سازه میسازن! جالبه ن؟ دیگه خبری از زباله نیست چون تبدیل به دیوارهای اطرافمون شدن.

حالا توی ایران ، اِسپه داره این کار رو میکنه. آی دی اینستاگرامشون رو توی عنوان مطلب نوشتم. اِسپه میخواد با اکوبریک های جمع شده از سراسر ایران، در مناطق نیازمند، مدرسه بسازه!

ساخت اکوبریک بسیار آسونه؛ تحویلش به اِسپه آسون تر!

من شروع کردم و با توجه به لیست زباله های مناسب اکوبریک که اِسپه منتشر کرده؛ حواسم هست که خودم و اعضای خانواده زباله های کمتری رو روانه کیسه زباله کنیم و همشون رو یه جا جمع کردم. به مقدار مورد نظر که برسن تبدیلشون میکنم به اکوبریک!

نکته ی مهم اینه که ماسک های یکبار مصرفمون هم جز موارد تشکیل دهنده اکوبریک هستند. میتونید همه رو یکجا جمع کنید و بعد از چند روز تبدیلشون کنید به اکوبریک! اینطوری دیگه طبیعت و حیوانات مبتلا به کرونا نمیشن و همچنین پاکبانهای عزیزمون موقع جمع آوری زباله ها درگیر ماسکهای آلوده نمیشن!

برای زمین؛ برای ساکنانش؛ قدمی همینقدر کوچیک برداریم و اون ساعت دیجیتالی لعنتی رو از حرکت بندازیم!